O nas

    

Poznaj naszą panią dyrektor

Jolanta Rębiś

 

    
Poznaj naszych nauczycieli

ponadto:

Maria Kopera – zastępstwo – język niemiecki

Urszula Nowak – chemia, fizyka

Robert Krupa – informatyka, edb

ks. Jarosław Musiał – religia

Marta … – pedagog szkolny

 

    
Zobacz szefów Samorządu Szkolnego

zastępca

zastępca

Katarzyna Bryt

przewodniczący

przewodniczący

Gabriela Gonet

 

 

    
Historia szkoły

Początki funkcjonowania Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Pilźnie sięgają końca stycznia 1945 roku. Wtedy to
prof. K. Mazurkiewicz na podstawie upoważnienia pełnomocnika Rady Krajowej w Lublinie inż. Andreasika dokonał próbnych wpisów na listę uczniów, przyjmując zgłoszenia 157 osób. Zainicjował tym samym działalność zmierzającą do powołania pierwszej
w wielowiekowej historii Pilzna szkoły średniej. Ideę tę poparło kilku światłych pilźnian: A. Jakóbczyk, S. Węgrzyn, W. Kula,
A. Kawecki i A. Węgrzyn.

Rozpoczęto starania o uzyskanie akceptacji właściwych władz oświatowych. Efektem była decyzja Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego z dnia 10 lutego 1945 roku, zatwierdzająca działalność szkoły jako Filii I Gimnazjum im. K. Brodzińskiego
w Tarnowie. Następnie dzięki poparciu kilku wpływowych obywateli (A. Tatoń, St. Kwiatkowski) decyzją Ministra Oświaty
z 13 marca 1945 roku szkoła już jako Państwowe Gimnazjum i Liceum w Pilźnie uzyskała samodzielność. Funkcję dyrektora
pełnili kolejno:

luty 1945 – 1954            Kazimierz Mazurkiewicz
1954 – 1956                    Stanisław Gaciarz
1956 – 1967                    Antoni Wójcik
1967 – 1968                    Józef Klucznik
1968 – 1973                    Władysław Rajchel
1973 – 1986                    Stanisław Kłok
1986 – 1991                    Maria Skopek
1991 – 2017                    Marek Wojtuła
od 2017 roku pani Jolanta Rębiś.

Szczególną rolę w dziejach szkoły odegrał jej pierwszy dyrektor pan Kazimierz Mazurkiewicz, w okresie wojny organizator tajnego nauczania na terenia Pilzna i okolic, a następnie główny inicjator działań zmierzających do powołania pierwszej w dziejach Pilzna średniej szkoły ogólnokształcącej. W początkowym okresie funkcjonowania szkoły istniały duże problemy kadrowe. Brakowało wykwalifikowanych nauczycieli, odpowiadających kryteriom ustalonym przez władze oświatowe. Jednak w wyniku podjętych kroków do pracy zgłosiło się kilku pedagogów. Byli to: Józef Mazurkiewicz, Zygmunt Ziaja, Kazimierz Ernest, Tadeusz Gola,
Kazimierz Stańczykiewicz, Józef Obrocki, ks. dr Piotr Żuk, Maria Stańczykiewicz, Marian Bydłoń, Karolina Ożogowa,
Feliks Woźniak, Maria i Kazimierz Fedykowie, Stanisława Wilgusz, Olga Cieśla. Niestety niektórzy z nich traktowali pracę w liceum w Pilźnie przejściowo, stąd duża płynność kadr. Pewna stabilizacja kadry nastąpiła dopiero w połowie lat 50-tych.

Uwieńczeniem pracy ucznia w szkole średniej jest z pewnością egzamin dojrzałości. Pierwsza matura w LO w Pilźnie odbyła się
w 1946 roku. Przystąpiło do niej 12 osób (wszyscy ją zdali). W następnych latach liczba abiturientów rosła. Średnio 42% kontynuowało naukę na studiach wyższych. Znaczna część pozostałych zdobywała wykształcenie w szkołach pomaturalnych.
Wielu absolwentów naszego liceum to lekarze, prawnicy, ludzie nauki, kultury i sztuki znani na terenie całego kraju. Uczniowie szkoły brali i nadal biorą udział w różnych konkursach i olimpiadach przedmiotowych (matematycznych, literatury i języka polskiego, filozoficznych, chemicznych, geograficznych, historycznych, języków obcych, wiedzy religijnej, wiedzy o Unii Europejskiej, plastycznych, muzycznych).

Powołana przed laty placówka od początku była silnie związana z z lokalnym środowiskiem. Nie tylko prowadzi działalność dydaktyczną umożliwiającą przygotowanie się do podjęcia studiów, ale też wychowawczą, kształtując światłych i rozumnych obywateli społeczności pilzeńskiej i okolic. Młodzież naszego liceum przyczynia się do rozwoju życia kulturalnego, między innymi poprzez okolicznościowe akademie, wystawianie przedstawień teatralnych. Włączamy się również w różne akcje społeczne
i charytatywne (Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, współpraca z ośrodkami pomocy społecznej, organizowanie zbiórek pieniężnych dla uczniów dotkniętych poważnymi chorobami). Wychowankowie pamiętając o swych korzeniach organizują zjazdy absolwentów i spotkania koleżeńskie. Podczas jednego z nich 3 maja 1991 roku szkoła otrzymała imię Sebastiana Petrycego, wybitnego pilźnianina oraz sztandar będący chlubą nas wszystkich.

 

 

    
Patron Sebastian Petrycy

SEBASTIAN PETRYCY urodził się w 1554 roku w Pilźnie. Był synem mieszczanina pilźnieńskigo Stanisława. Mając 5 lat Sebastian stracił matkę. Pierwsze nauki Petrycy zaczął pobierać w rodzinnym Pilźnie.
O poziomie szkoły do której uczęszczał może świadczyć fakt, iż w latach 1455-1621 pięćdziesięciu trzech jej absolwentów zostało promowanych na bakałarzy i magistrów Akademii Krakowskiej. W 1573 roku Petrycy wstępuje na Uniwersytet Krakowski, gdzie w 1574 roku uzyskuje bakalarat sztuk wyzwolonych. Dalsze studia przerwał z niewiadomych powodów. w 1575 roku osiedlił się w Olkuszu, pracując jako nauczyciel w tutejszej szkole.
Po przerwie podjął dalsze studia, aby w 1583 roku z pierwszą lokatą uzyskać mistrzostwo sztuk wyzwolonych. Od tego momentu Petrycy zaczął robić szybką karierę uniwersytecką.

 W 1584 roku zostaje seniorem Bursy Filozofów, a następnie wykładowcą poetyki Kolegium Mniejszego. Jest to dowód uznania dla wiedzy i uzdolnień pedagogicznych Petrycego.

W nagrodę za zapał i wykazaną obowiązkowość w 1589 roku otrzymał urlop naukowy z przeznaczeniem na studia uniwersyteckie w Padwie. Za kierunek kształcenia obrał medycynę. Dzięki pilności i zdolnościom w niecały rok dostał promocję na doktora medycyny. Równolegle z medycyną studiował Petrycy interesującą go coraz bardziej filozofię.

W 1590 roku powrócił do Polski i podjął wykłady z zakresu „Polityki Arystotelesa”, poczynił ponadto starania o nostryfikację swego doktoratu medycyny uzyskanego w Padwie. Członkowie wydziału lekarskiego strzegąc zazdrośnie swego monopolu do sprawowania praktyk lekarskich celowo przedłużali nostryfikację. Urażony tym Petrycy zdecydował się na odejście z uniwersytetu i we wrześniu 1591 wyjechał do Lwowa.
W 1592 roku zawarł związek małżeński z Anną, córką lwowskiego patrycjusza Franciszka Wemga. Małżeństwo dało mu wysoką pozycję społeczną i środki materialne. Aktywność Petrycego przerwały kłopoty osobiste, śmierć żony oraz córki Zuzanny w 1596 roku.

Pięć lat później przeniósł się uczony z powrotem do Krakowa, gdzie otrzymał stanowisko przybocznego lekarza biskupa Bernarda Maciejowskiego. W tym czasie będąc wybitnym i znanym lekarzem znajduje również czas na studiowanie traktatów Arystotelesa zajmując się przede wszystkim filozofią praktyczną. Funkcja lekarza nadwornego dawała mu możliwość podróżowania. W latach 1603-1604 odbył podróż do Lotaryngii, a w 1606 wyruszył do Moskwy w orszaku weselnym Maryny Mniszchównej i Dymitra Samozwańca. Tam o mało nie stracił życia i na rok trafił do więzienia. Dokonał tam przekładu wybranych dzieł Horacego na język polski. Po powrocie z Moskwy prowadził Pertycy wykłady z medycyny na Uniwersytecie Krakowskim oraz zajmował się praktyką lekarską. W 1615 roku wdał się w konflikt z Dziekanem Wydziału Lekarskiego o pierwszeństwo na tym wydziale. Po długich sporach wystąpił z uczelni przy zachowaniu praw członka uniwersytetu.
Mimo doznanej krzywdy i niepowodzeń uczony starał się nadal utrzymać z nią kontakt. Dokumentuje to 12.05.1620 roku darowizną 6000 złotych przeznaczoną na kilka fundacji służących uczelni. Dla obywateli miasta Pilzna najważniejsza była niewątpliwie kwota przeznaczona na stypendium dla niezamożnej młodzieży z Pilzna, studiującej na uniwersytecie. Sebastian Petrycy zmarł w 1626 roku w Krakowie.
Pozostawił po sobie bogaty dorobek w dziedzinie medycyny, pedagogiki i filozofii. Od 1991 roku jest patronem Liceum Ogólnokształcącego w Pilźnie.